Wetenschap van het dagelijks leven

Waarom een wildvreemde hond me voor haar baasje aanzag

Een hond zag me vanochtend aan voor haar baas. En dat was de schuld van mijn hipster-fiets. Na een bezoekje aan de supermarkt haalde ik mijn elektrische Van Moof van het slot. De fiets speelt dan een ronkend deuntje af. Een zwarten golden retriever die toevallig voorbij liep, reageerde daar onmiddellijk op.

Ze zat nog aan de lijn, maar ze trok haar baasje mee en begon aan mijn been te snuffelen. “Sorry”, riep haar baasje. “Mijn man heeft die fiets ook, dus ik denk dat ze het geluidje herkent”, zei de vrouw. 

Het riep bij mij een vraag op: hoe herkennen honden hun baas?

Hoe ziet een hond zijn baas? 

Je zou denken dat je trouwe viervoeter niet zo snel in de war raakt van een fiets of een geluidje. Honden hebben niet voor niets een geweldig neus. Gaan ze daar niet voornamelijk op af bij het herkennen van mensen? 

Dat blijkt wel mee te vallen. De dieren gebruiken vooral hun ogen bij het zoeken naar hun baasje. Dat hebben Italiaanse wetenschappers ontdekt bij een experiment aan de universiteit van Padua. 

De wetenschappers leidden verschillende honden naar een lege kamer met twee deuren. De dieren werden daar geconfronteerd met twee mensen: hun baasje en een vreemde man of vrouw. De honden zagen vervolgens hoe de twee aanwezige personen allebei via een andere deur de kamer uit liepen.

Herkent een hond het uiterlijk van zijn baas? 

Tijdens het experiment staarden de honden vooral naar hun baasje – en niet naar de andere man of vrouw. Na afloop liepen de viervoeters ook meteen naar de deur waardoor hun eigenaar was verdwenen. Nog steeds zou je kunnen denken: maar gaan ze niet gewoon op de geur af?

Daarom herhaalden de wetenschappers het experiment. Maar deze keer bedekten alle mensen hun gezicht met een masker. 

Verrassend genoeg raakten de honden nu in de war. Ze volgden relatief vaak een onbekende persoon. Kortom: de dieren herkennen hun baasje weldegelijk aan hun uiterlijk. En misschien ook wel aan hun fiets die ze bij zich hebben. 

Herkent een hond de stem van zijn baasje? 

Maar ook geluiden spelen waarschijnlijk een rol als honden zoeken naar hun baasje. Dat blijkt uit een experiment waarbij wetenschappers verstoppertje speelden met honden in een ruimte aan de universiteit van Boedapest.   

De onderzoekers lieten 28 honden los in een ruimte met twee verstopplekken. In de ene schuilplaats zat een voor de viervoeters onbekende persoon. In de andere schuilplaats zat hun baasje 

Zowel het baasje als de onbekende persoon mocht hardop praten met neutrale stem. Ze mochten de hond niet bij naam noemen of roepen. Wat bleek? Bijna alle honden herkenden meteen het stemgeluid van hun baasje, en liepen naar de juiste schuilplaats.

Niet zo gek dus dat de hond bij de supermarkt in de war raakte van het deuntje van mijn fiets. Haar baasje maakt vanuit haar perspectief precies hetzelfde geluid als hij op de fiets stapt.

Hoe een hond je emoties ‘leest’ 

Maar het vermogen van honden om het uiterlijk en de stem van mensen te herkennen gaat nog een stapje verder. De viervoeters zijn ook uitstekend in staat om onze emoties te zien en horen. 

Ze hoeven zelfs maar een deel van je gezicht te zien om te kunnen bepalen in wat voor stemming je bent. Dat hebben wetenschappers aan de Universiteit van Wenen aangetoond. 

De wetenschappers trainden honden met hun snuit tegen een foto te drukken als daarop een mens met een vrolijke gezichtsuitdrukking was te zien. Andere honden leerden juist om foto’s aan te raken als er een boos kijkende persoon op stond.

De viervoeters werden hier al snel verrassend goed in. Ze herkenden boze en blije gezichtsuitdrukkingen in 70 tot 80 procent van alle gevallen, zelfs als ze maar de helft van een foto konden zien. 

Hoe ziet een hond zijn baas?

Maar ook aan je stem kunnen de dieren waarschijnlijk horen in wat voor stemming je bent. Dat blijkt uit hersenonderzoek

Hongaarse wetenschappers legden verschillende honden in een hersenscanner en lieten ze luisteren naar gelach en gehuil van mensen. Wat bleek? De hersenactiviteit van de dieren kwam precies overeen met het patroon in het brein van mensen die naar gelach of gehuil luisteren. 

Het is dus niet zo gek dat de hond bij de supermarkt in de war raakte. Ik had dezelfde fiets als haar baasje en ik maakte hetzelfde geluid. Maar ik reageerde waarschijnlijk lang niet zo enthousiast op haar als haar baasje. Ik ben maar snel weggefietst. 

Lees ook:
– Waarom je kat zo lang slaapt – en wat jouw invloed daarop is
– Antropomorfisme – waarom je soms net zo tegen spullen praat als tegen je hond

Over de auteur

Dennis Rijnvis

Schrijver en wetenschapsjournalist

Laat een reactie achter

Wetenschap van het dagelijks leven

Even voorstellen: Dennis Rijnvis

Als ik een stripheld zou zijn, zou ik er waarschijnlijk uitzien als op deze tekening. Mijn naam is Dennis Rijnvis. Ik ben schrijver, blogger en schreef als wetenschapsjournalist voor Quest en De Volkskrant. Op deze website deel ik inzichten over wetenschap, geschiedenis en zelfontwikkeling.

Op mijn andere blog Schrijfvis, geef ik schrijftips en advies voor storytelling.

Recente berichten

Recente reacties

Archieven

Categorieën

Meta